Imagjinoni sikur të zotëroni një dyqan petullash,
dhe të shisni përafërsisht 100 petulla në ditë për 1 dollarë secila.
Qarkullimi do të ishte 100 dollarë në ditë, apo jo?
Tani imagjinoni sikur të rrisni çmimin e petullave në 5 dollarë secila.
A do të fitonit 500 dollarë në ditë?
Edhe mundet, por mbase njerëzit nuk do të blinin po aq petulla me 5 dollarë secila.
Po nëse e ulni çmimin në 50 cent për petull?
Po, ju do të fitonit më pak për një petull,
por me siguri do të kishit më shumë klientë.
Duket si një pjesë e thjeshtë e ekonomiksit, apo jo?
E thjeshtë apo jo, kjo nuk është pikëpamja e shtetit mbi taksat.
Sa herë që Kongresi përpiqet të llogarisë
se sa para do të marrë nga taksat,
ai përdor atë që disa njerëz e quajnë "pikëzim statik".
Kjo do të thotë që sipas vlerësimeve të Kongresit
çdo ulje e taksave nënkupton humbje të të ardhurave
dhe çdo rritje e taksave nënkupton më shumë të ardhura për shtetin,
gjë që nuk është gjithmonë e vërtetë.
Ashtu si me çdo rritje të çmimit të petullave,
kjo nuk do të thotë se dyqani i petullave do të gjenerojë më shumë të ardhura.
Në fund të fundit, kush do të blinte një petull për 300 dollarë?
E gjithë kjo është me rëndësi, sepse për çudi
modeli i thjeshtuar i Kongresit na mban peng,
sepse nëse nuk llogaritni efektet ekonomike të tatimeve,
nuk mund të bëni politika të duhura.
Ekziston një model më i mirë, por Kongresi nuk e përdor atë.
Modeli i pikëzimit dinamik përqendrohet më shumë në rritjen ekonomike.
Një model i tillë llogarit efektet më të gjera të politikave tatimore
mbi çështje nga të cilat varet rritja ekonomike,
për shembull, si ndikojnë politikat tatimore në koston e punës
dhe në koston e investimeve kapitale.
Më shumë tatim mbi punësimin do të thotë më pak vende pune me paga më të ulëta.
Më pak tatim mbi punësimin do të thotë më shumë vende pune me paga më të larta.
Më shumë tatim mbi kapitalin, siç janë ndërtesat dhe furrat,
do të thotë më pak investime në këtë drejtim.
Dhe ulja e taksave do të thotë më tepër.
Pra, rritja e kapitalit dhe e fuqisë punëtore do të thotë më shumë zhvillim,
dhe standarde më të mira jetese për familjet amerikane.
Në fund të fundit, a nuk është qëllimi i reformave tatimore të rrisin ekonominë tonë,
në mënyrë që amerikanët të kenë më shumë mundësi.
Kritikët e pikëzimit dinamik e kundërshtuan modelin,
sepse ekonomistët jo gjithmonë pajtohen me hollësitë,
por a nuk është më mirë të provojmë pikëzimin dinamik,
sesa të përdorim një model, që siç e dimë, është i gabuar?
Mbi të gjitha, këtu nuk bëhet fjalë për dyqanin e petullave,
por për vendin tonë.